مجدالدین خوافی از نویسندگان نیمۀ اول قرن هشتم هجری و از جمله استادانی است که توانست مجموعه‌‏ای به نام روضه خلد به تقلید از گلستان سعدی فراهم آورد. این مجموعه، همان است که در سال 1329 هجری قمری به نام «خارستان» چاپ و در انتساب آن به مجد خوافی تردید شده است؛ در حالی که نام مجدالدین خوافی و انتساب او به خواف در متن آمده است.[1] مجد خوافی کتاب روضه خلد را که با انشایی منسجم و زبانی که از هر حیث به زبان نویسندگان قرن هشتم شبیه است، در سال 733 هجری به پایان رساند، بار دیگر در سال 737 در آن تجدیدنظر کرد.[2] این کتاب مشتمل بر هجده باب است و در خارستان فقط شانزده باب آن چاپ شده است.[3] این هجده باب، متضمن 420 حکایت و 2140 بیت (در مقدمه وفایی: 2200 بیت) و مبالغی آیات و احادیث و اخبار و حکمت است و خود در دو جا تصریح کرده که تمام اشعار کتابش که بدانها تمثیل یا استدلال کرده، به استثنای دو مورد، از خود اوست.[4] مجد خوافی علاوه بر روضه خلد سه اثر دیگر نیز داشته است که در روضه خلد از آنها نام برده، ولی تاکنون اثری از آنها پیدا نشده است: کنز الحکمه، ترجمه منظوم جواهر اللغه زمخشری، دیوان اشعار. روضه خلد اگرچه در کنار منشآت قائم‏‌مقام فراهانی، از بهترین تقلیدهای گلستان محسوب می‌‏شود، ولی طبیعی است که آثار تقلید و تکلف از وجنات ابیات و عبارات آن هویدا باشد و مقایسۀ آن با گلستان سعدی، به‏خوبی تفاوت‏های دو اثر اصیل و مقلدانه را آشکار خواهد کرد؛ ولو اینکه نویسنده به‏ خوبی از عهدۀ تقلید برآمده باشد!